~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
................με καθημερινή ενημέρωση............
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Κάλεσμα των οργανώσεων για απόσυρση του σχεδίου νόμου για τα δασικά οικοσυστήματα
Πέμπτη 30 Μαΐου 2013
Κυριακή 26 Μαΐου 2013
Τρίτη 21 Μαΐου 2013
ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΠΡΟΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ
Εξοπλιστείτε νομικά
στους... «τυχαίους» ελέγχους
Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν τα περιστατικά και οι καταγγελίες για αυθαίρετους ελέγχους στοιχείων ταυτότητας στο δρόμο από την αστυνομία στο περιθώριο των μεγάλων κινητοποιήσεων. Καταγράφονται επίσης και αυθαίρετες προσαγωγές σε αστυνομικά τμήματα ακόμα και ατόμων που φέρουν μαζί τους το δελτίο της αστυνομικής τους ταυτότητας.
Μοιράσου το:
στους... «τυχαίους» ελέγχους
Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν τα περιστατικά και οι καταγγελίες για αυθαίρετους ελέγχους στοιχείων ταυτότητας στο δρόμο από την αστυνομία στο περιθώριο των μεγάλων κινητοποιήσεων. Καταγράφονται επίσης και αυθαίρετες προσαγωγές σε αστυνομικά τμήματα ακόμα και ατόμων που φέρουν μαζί τους το δελτίο της αστυνομικής τους ταυτότητας.
Είναι εξάλλου γνωστό ότι η άνοδος των κοινωνικών αγώνων προκαλεί ευθέως ανάλογη άνοδο της έντασης του επιπέδου της αστυνομικής καταστολής. Σε ένα πιο θεωρητικό επίπεδο, η υποχώρηση του κοινωνικού κράτους συνοδεύεται από την ανάδυση του αστυνομικού κράτους. Αλλά ας μείνουμε στο συγκεκριμένο.
Οι τυχαίοι έλεγχοι για την “εξακρίβωση των στοιχείων ταυτότητας” είναι, όπως όλοι ξέρουμε, μια συνήθης πρακτική της αστυνομίας στην Ελλάδα. Η νομιμότητα της πρακτικής αυτής είναι αμφίβολη. Το ζήτημα της νομιμότητας αυτής της πρακτικής δεν έχει ρυθμιστεί με τυπικό νόμο και η αστυνομία βασίζει τον ισχυρισμό περί νομιμότητας των δράσης της στις ρυθμίσεις του Προεδρικού Διατάγματος 141/91.
Ωστόσο η επιβολή του ελέγχου σε πρόσωπα με κριτήριο την εξωτερική τους εμφάνιση, τα φυσιογνωμικά τους στοιχεία ή απλώς την παρουσία τους σε συγκεκριμένο χώρο εγείρει δικαιολογημένη υπόνοια για δυσμενή διακριτική μεταχείριση σε βάρος πολιτών λόγω των πολιτικών τους απόψεων (διαδηλωτές), των ενδυματολογικών τους επιλογών, της εθνικής τους καταγωγής (μετανάστες), της φυλής τους (τσιγγάνοι) κλπ, και επομένως παραβιάζει τη συνταγματική αρχή της ίσης μεταχείρισης των πολιτών από τη διοίκηση. Παρά το γεγονός ότι η κριτική αυτή κατά τη γνώμη μας είναι απολύτως δικαιολογημένη, ωστόσο η αστυνομία δικαιολογεί την πρακτική της “πατώντας” στις διατάξεις του ΠΔ 141/91, που εκδόθηκε όταν η πολιτική εξουσία διαβεβαίωνε τους αστυνομικούς ότι “το κράτος είστε εσείς”.
Τα πράγματα είναι ωστόσο περισσότερο ξεκάθαρα όταν – παρά την επίδειξη της αστυνομικής ταυτότητας – τα αστυνομικά όργανα επιμένουν να περάσουμε μια βόλτα και από το τμήμα. Η διατύπωση του άρθρου 74 παρ. 15 περίπτ. θ΄ του ΠΔ 141/91 είναι η ακόλουθη: “το αρμόδιο όργανο οδηγεί στο αστυνομικό κατάστημα για εξέταση άτομα τα οποία στερούνται στοιχείων αποδεικτικών της ταυτότητάς τους ή τα οποία, εξαιτίας του τόπου, του χρόνου, των περιστάσεων και της συμπεριφοράς τους δημιουργούν υπόνοιες διάπραξης εγκληματικής ενέργειας» (η υπογράμμιση δική μας).
Επομένως η επίδειξη δελτίου αστυνομικής ταυτότητας θα έπρεπε (σύμφωνα και με το σχετικό πόρισμα του Συνηγόρου του Πολίτη τον Ιούνιο του 2003) να απαλλάσσει τον ελεγχθέντα από το ενδεχόμενο προσαγωγής για πρόσθετη εξακρίβωση στοιχείων, “... αφού το αντίθετο επιτρέπεται μόνον αν η συμπεριφορά του (και όχι απλώς ο τόπος, ο χρόνος ή οι περιστάσεις) κινεί υπόνοιες”. Οι υπόνοιες, ωστόσο, της διάπραξης κάποιου αδικήματος θα πρέπει να είναι συγκεκριμένες και η αστυνομία φέρει το βάρος να αποδείξει τη συνδρομή των στοιχείων που δικαιολογούν τον περιορισμό του (σημαντικότερου) ατομικού δικαιώματος, δηλαδή της προσωπικής ελευθερίας. Διαφορετικά, υπάρχει περίπτωση κατάχρησης εξουσίας και παράνομης κατακράτησης, δηλαδή η αστυνομία διαπράττει ποινικό αδίκημα.
Στην πράξη, όταν η αστυνομία – παρά την επίδειξη της αστυνομικής μας ταυτότητας - επιμένει να μας οδηγήσει στο τμήμα, η λογική λέει ότι είναι σκοπιμότερη η κόσμια διαμαρτυρία προς αποφυγή περαιτέρω εμπλοκών, όπως η απαγγελία κατηγορίας για απείθεια, αντίσταση κατά της αρχής, εξύβριση κλπ. Είναι καλό ωστόσο να επιμένουμε συνεχώς ότι αυτή η ιδιότυπη κράτησή μας πρέπει να λήξει άμεσα προκειμένου να ασκηθεί πίεση προς την αστυνομία να μας αφήσει το συντομότερο. Και αφού φύγουμε από το τμήμα, θα ήταν σκόπιμο να αναφέρουμε το γεγονός προς κάθε ανεξάρτητη αρχή (π.χ. Συνήγορος του Πολίτη) ή κινηματική συλλογικότητα (π.χ. παρατηρητήριο αστυνομικής αυθαιρεσίας) ώστε να ασκηθεί η μεγαλύτερη δυνατή πίεση προκειμένου να εκλείψουν αυτές οι αυθαίρετες συμπεριφορές.
http://www.epohi.gr/
Οι τυχαίοι έλεγχοι για την “εξακρίβωση των στοιχείων ταυτότητας” είναι, όπως όλοι ξέρουμε, μια συνήθης πρακτική της αστυνομίας στην Ελλάδα. Η νομιμότητα της πρακτικής αυτής είναι αμφίβολη. Το ζήτημα της νομιμότητας αυτής της πρακτικής δεν έχει ρυθμιστεί με τυπικό νόμο και η αστυνομία βασίζει τον ισχυρισμό περί νομιμότητας των δράσης της στις ρυθμίσεις του Προεδρικού Διατάγματος 141/91.
Ωστόσο η επιβολή του ελέγχου σε πρόσωπα με κριτήριο την εξωτερική τους εμφάνιση, τα φυσιογνωμικά τους στοιχεία ή απλώς την παρουσία τους σε συγκεκριμένο χώρο εγείρει δικαιολογημένη υπόνοια για δυσμενή διακριτική μεταχείριση σε βάρος πολιτών λόγω των πολιτικών τους απόψεων (διαδηλωτές), των ενδυματολογικών τους επιλογών, της εθνικής τους καταγωγής (μετανάστες), της φυλής τους (τσιγγάνοι) κλπ, και επομένως παραβιάζει τη συνταγματική αρχή της ίσης μεταχείρισης των πολιτών από τη διοίκηση. Παρά το γεγονός ότι η κριτική αυτή κατά τη γνώμη μας είναι απολύτως δικαιολογημένη, ωστόσο η αστυνομία δικαιολογεί την πρακτική της “πατώντας” στις διατάξεις του ΠΔ 141/91, που εκδόθηκε όταν η πολιτική εξουσία διαβεβαίωνε τους αστυνομικούς ότι “το κράτος είστε εσείς”.
Τα πράγματα είναι ωστόσο περισσότερο ξεκάθαρα όταν – παρά την επίδειξη της αστυνομικής ταυτότητας – τα αστυνομικά όργανα επιμένουν να περάσουμε μια βόλτα και από το τμήμα. Η διατύπωση του άρθρου 74 παρ. 15 περίπτ. θ΄ του ΠΔ 141/91 είναι η ακόλουθη: “το αρμόδιο όργανο οδηγεί στο αστυνομικό κατάστημα για εξέταση άτομα τα οποία στερούνται στοιχείων αποδεικτικών της ταυτότητάς τους ή τα οποία, εξαιτίας του τόπου, του χρόνου, των περιστάσεων και της συμπεριφοράς τους δημιουργούν υπόνοιες διάπραξης εγκληματικής ενέργειας» (η υπογράμμιση δική μας).
Επομένως η επίδειξη δελτίου αστυνομικής ταυτότητας θα έπρεπε (σύμφωνα και με το σχετικό πόρισμα του Συνηγόρου του Πολίτη τον Ιούνιο του 2003) να απαλλάσσει τον ελεγχθέντα από το ενδεχόμενο προσαγωγής για πρόσθετη εξακρίβωση στοιχείων, “... αφού το αντίθετο επιτρέπεται μόνον αν η συμπεριφορά του (και όχι απλώς ο τόπος, ο χρόνος ή οι περιστάσεις) κινεί υπόνοιες”. Οι υπόνοιες, ωστόσο, της διάπραξης κάποιου αδικήματος θα πρέπει να είναι συγκεκριμένες και η αστυνομία φέρει το βάρος να αποδείξει τη συνδρομή των στοιχείων που δικαιολογούν τον περιορισμό του (σημαντικότερου) ατομικού δικαιώματος, δηλαδή της προσωπικής ελευθερίας. Διαφορετικά, υπάρχει περίπτωση κατάχρησης εξουσίας και παράνομης κατακράτησης, δηλαδή η αστυνομία διαπράττει ποινικό αδίκημα.
Στην πράξη, όταν η αστυνομία – παρά την επίδειξη της αστυνομικής μας ταυτότητας - επιμένει να μας οδηγήσει στο τμήμα, η λογική λέει ότι είναι σκοπιμότερη η κόσμια διαμαρτυρία προς αποφυγή περαιτέρω εμπλοκών, όπως η απαγγελία κατηγορίας για απείθεια, αντίσταση κατά της αρχής, εξύβριση κλπ. Είναι καλό ωστόσο να επιμένουμε συνεχώς ότι αυτή η ιδιότυπη κράτησή μας πρέπει να λήξει άμεσα προκειμένου να ασκηθεί πίεση προς την αστυνομία να μας αφήσει το συντομότερο. Και αφού φύγουμε από το τμήμα, θα ήταν σκόπιμο να αναφέρουμε το γεγονός προς κάθε ανεξάρτητη αρχή (π.χ. Συνήγορος του Πολίτη) ή κινηματική συλλογικότητα (π.χ. παρατηρητήριο αστυνομικής αυθαιρεσίας) ώστε να ασκηθεί η μεγαλύτερη δυνατή πίεση προκειμένου να εκλείψουν αυτές οι αυθαίρετες συμπεριφορές.
Βασίλης Παπαστεργίου
Μοιράσου το:
Τρίτη 14 Μαΐου 2013
Ρεπούση προς ΟΛΜΕ: «Και τι θέλετε να κλαίω επειδή θα απολυθείτε;»
.jpg)
«Και τι θέλετε να κλαίω επειδή θα απολυθείτε;», ήταν η φράση της Μαρίας Ρεπούση, βουλευτίνας της Δημοκρατικής Αριστεράς!!! σε απάντηση που έδωσε στον Γενικό Γραμματέα της ΟΛΜΕ Θέμη Κωτσιφάκη.
pinakio
Τελικά οι μάσκες πέφτουν και οι ετικέτες όπως αυτή της αριστεράς φαίνεται να ξεθωριάζουν...
via anemosantistasis
* από Kapellas Dimitrios
Κυριακή 12 Μαΐου 2013
Η Ελληνική Κοινωνία στηρίζει τα δίκαια αιτήματα της εκπαιδευτικής κοινότητας
Εγερτήριο κατά του μνημονίου....και της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας
η Ελληνική Κοινωνία στηρίζει τα δίκαια αιτήματα της εκπαιδευτικής κοινότητας. Είμαστε απέναντι σε κάθε αντιδημοκρατική πολιτική επίθεση της τρικομματικής συγκυβέρνησης, όπως επιστράτευση καθηγητών και φίμωση της φωνής των εργαζομένων και το αναφαίρετο δικαίωμα της ΑΠΕΡΓΙΑΣ!
Ο Αγώνας τώρα αρχίζει κατά της βάρβαρης επίθεσης στα εναπομείναντα μέσα υπεράσπισης της εργασίας και των κεκτημένων ετών που σήμερα πλήττονται βάναυσα.
Δευτέρα 6 Μαΐου 2013
Μιας μέρας δουλειά - 14 μήνες άνεργος... με μια εξαίρεση: αυτής της μίας και μοναδικής ημέρας.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το εργοστάσιο όπου δούλευα έκλεισε, μεταφέροντας όλο τον εξοπλισμό του στην Κίνα. Πτώχευση είπαν, όμως η αλήθεια είναι ότι σάλπαραν γι' αλλού. Φθηνότερα μεροκάματα, βλέπεις. Όσο για τους εργαζόμενους; Αναλώσιμο κρέας, όπως αυτό που οι καραβανάδες έχουν για τις οβίδες τους και ονομάζουν στρατιώτες.
Έμεινα άνεργος. 14 δύσκολοι μήνες. Αποζημίωση για τα 4 χρόνια που δούλευα δεν πήρα ποτέ. Ίσως την πάρω μετά θάνατον, όπως τα παράσημα ανδρείας στους μεγάλους άνδρες.
Όχι, δεν κλαίγομαι. Εξάλλου, έπαψα προ καιρού να κάνω παρέα με άλλους άνεργους, όπου με μουσική υπόκρουση Μάλαμα, Θαλασσινό και άλλους τροβαδούρους της συντεχνίας των κλαψομούνηδων κατέβαζαν το κρασάκι κάνοντας ένα ιδιότυπο γκρουπ θέραπυ. Το γιατί όλοι οι άνεργοι και οι μίζεροι άνθρωποι ακούνε έντεχνο, δεν το κατάλαβα ποτέ. Δεν τους φτάνει η δική τους μιζέρια, πρέπει να φορτώνονται κι αυτήν του Θανάση Παπακωνσταντίνου;
Μέσα σ' αυτούς τους 14 μήνες έστειλα τόσα βιογραφικά από το Ίντερνετ, που άμα θέλανε γραμματόσημο περνούσαμε άνετα ένα 3ήμερο στην Πάρο οικογενειακώς σε ένα ξενοδοχείο ολ ινκλούσιβ (ή κάπως έτσι, όπως στο καλό το λένε). Εκατοντάδες βιογραφικά και απάντηση καμία. Ούτε ένα τηλέφωνο. Τώρα που λέω τηλέφωνο, να πω ότι το κινητό μού το έχουνε κόψει εδώ και εννιά μήνες, και μάλλον γλίτωσα τον καρκίνο.
Περιουσία δεν έτυχε να βρω από τον πατέρα μου, ούτε κι η γυναίκα μου είχε κάτι. Την πήρα αυτό που λένε χωρίς βρακί, κι αυτή εμένα χωρίς παντελόνι. 2-3 καλοί φίλοι έγιναν χορηγοί της οικογένειάς μου. Δουλεύουν ακόμα και υπάρχουν κάποια λεφτά για υποστήριξη. Το να κάνεις τράκα δεν το θεωρούσαμε ποτέ κακό μεταξύ μας.
Δεν σας κρύβω πως το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, αλλά και η ευθύνη απέναντι στην οικογένειά μου, βίασε αρκετές φορές τη σκέψη μου να κλέψω. Μια μπούκα, μια αρπαχτή, κάτι που θα λύσει έστω προσωρινά το βιοποριστικό μας πρόβλημα. Προσπάθησα να αναζωογονήσω τις αναρχικές ιδέες της εφηβείας μου, πως αφού μας κλέβουν οι πλούσιοι πρέπεε να απαλλοτριώσουμε τα κλεμμένα, πως \"η περιουσία είναι κλοπή\" κ.λπ. Ανακάτεψα και λίγο αρχαία Ελλάδα μέσα στην ιδεολογική σούπα,\"πως άμα πεινάς δεν είναι ντροπή να κλέψεις, αρκεί να μη σε πιάσουν\" (άμα είναι - χτύπα ξύλο- να με πιάσουν, σιγά μη με απασχολούσε η ντροπή, λέω εγώ) και άρχισα να καταστρώνω σχέδια μέσα στο μυαλό μου. Ο φόβος ότι ίσως με μπαγλαρώσουν και μείνει ακέφαλη για μεγάλο διάστημα η οικογένειά μου ήταν ανασταλτικός.
Κάποια μέρα, στα μέσα του Απρίλη, φαίνεται πως κάποια χριστοπαναγία συγκινήθηκε στέλνοντας έναν καλό κύριο της εκκλησίας στο δρόμο της γυναίκας μου, ο οποίος υποσχέθηκε να συμβάλει με τις γνωριμίες του ώστε να μου εξασφαλίσει το πολυπόθητο μεροκάματο. Φύλακας σε κάποιο μεγάλο εργοστάσιο υποδημάτων. Τίποτα το δύσκολο, το μεροκάματο μικρό (ποιος παίρνει μεγάλο, θα μου πεις), άλλα μια μεγάλη ανάσα.
Είναι Πέμπτη 25 Απρίλη, πρώτη μέρα στη δουλειά, βάρδια 4-12, κι εγώ σκέφτομαι δύο πράγματα: Το ένα ότι θέλω να πετάξω εκδικητικά στη φωτιά το δελτίο ανεργίας και να στήσω χορό όπως οι Ινδιάνοι και το άλλο πως θα χάσω τον Παναθηναϊκό, που παίζει με την Μπαρτσελόνα αγώνα ζωής και θανάτου. Ευχαριστώ Θεέ μου που μ' έκανες Παναθηναϊκό, δόξαζα πάντα, άλλα σήμερα, γιατί Θεέ μου ωράριο 4-12; Μήπως είσαι γαύρος και μου κάνεις σπάσιμο;
Μετά τις πρώτες συστάσεις, μου δείξανε το πόστο μου. Κατά τις 6 είχαν φύγει όλοι. Ήμασταν όλοι κι όλοι 4 φύλακες, σε πόστα όμως που δεν είχαμε καμία επαφή μεταξύ μας. Χάθηκε ο κόσμος να υπήρχε μια τηλεόραση στο μικρό μου φυλάκιο; Η ώρα πήγε 8.30 και μέσα μου έβραζα. Δεν άντεξα. Κάπου στα γραφεία θα υπάρχει το κουτί της ευτυχίας, είπα.
Το ξέρω ότι ρίσκαρα με το ν' αφήσω το πόστο μου, αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Ανέβηκα στο 2ο όροφο και μέσα από τα στόρια τζαμιού ενός κλειδωμένου γραφείου βλέπω μια TV. Το ότι ήταν κλειδωμένο δεν στάθηκε εμπόδιο μπροστά στο πάθος μου για την πορτοκαλί μπάλα. Αναπαύτηκα, έβαλα διακριτικά κι ένα ποτηράκι ουίσκι από ένα ανοιγμένο μπουκάλι και χαλάρωσα. Ξέχασα ότι ήμουν εργαζόμενος και ένιωθα αφεντικό.
Ήθελε κάνα 3λεπτο να σφυρίξουν τη λήξη, και οι υποψίες μου ότι ο Θεός είναι γαύρος επαληθεύονταν... Δεν ξέρω αν ήταν \"έφοδος\" ή τυχαίο συμβάν που εμφανίστηκε από το πουθενά κάποιος κ.Τάδε, ο οποίος δήλωνε μέλος του Δ.Σ. της εταιρίας. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν, τον καριόλη, δεν είναι βάζελος για να είναι τέτοια ώρα εδώ, και το δεύτερο... χάνω τη δουλειά μου. Η επόμενη μέρα επιβεβαίωσε πως για το δεύτερο είχα σίγουρα δίκιο.
Ειλικρινά δεν ήξερα για το ποιο με πείραξε περισσότερο: Ο αποκλεισμός του Παναθηναϊκού (σήμερα λέω ναι!), ή ότι έμεινα άνεργος ξανά; Μήπως συνήθισα το δεύτερο και είχα αποθέσει όλες της ελπίδες για λίγη χαρά σε διαφορετική εξέλιξη του πρώτου;
Όπως και να 'χει δεν μετανιώνω, η εργασία με τον τρόπο που υφίσταται είναι κάτι που βοηθά το κεφάλαιο να γίνει πιο ισχυρό απέναντι στους αδύναμους, είναι κάτι κακό, ανήθικο και βρώμικο, κάτι που αν ήταν καλό και ηθικό δεν θα μας πλήρωναν για να να το κάνουμε.
Άνεργοι ή όχι συνεχίζουμε να ζούμε -με ή χωρίς αξιοπρέπεια-, απολαμβάνοντας υπεύθυνα τα δικά μας πάθη και όχι των άλλων (αφεντικών ή μη).
Έμεινα άνεργος. 14 δύσκολοι μήνες. Αποζημίωση για τα 4 χρόνια που δούλευα δεν πήρα ποτέ. Ίσως την πάρω μετά θάνατον, όπως τα παράσημα ανδρείας στους μεγάλους άνδρες.
Όχι, δεν κλαίγομαι. Εξάλλου, έπαψα προ καιρού να κάνω παρέα με άλλους άνεργους, όπου με μουσική υπόκρουση Μάλαμα, Θαλασσινό και άλλους τροβαδούρους της συντεχνίας των κλαψομούνηδων κατέβαζαν το κρασάκι κάνοντας ένα ιδιότυπο γκρουπ θέραπυ. Το γιατί όλοι οι άνεργοι και οι μίζεροι άνθρωποι ακούνε έντεχνο, δεν το κατάλαβα ποτέ. Δεν τους φτάνει η δική τους μιζέρια, πρέπει να φορτώνονται κι αυτήν του Θανάση Παπακωνσταντίνου;
Μέσα σ' αυτούς τους 14 μήνες έστειλα τόσα βιογραφικά από το Ίντερνετ, που άμα θέλανε γραμματόσημο περνούσαμε άνετα ένα 3ήμερο στην Πάρο οικογενειακώς σε ένα ξενοδοχείο ολ ινκλούσιβ (ή κάπως έτσι, όπως στο καλό το λένε). Εκατοντάδες βιογραφικά και απάντηση καμία. Ούτε ένα τηλέφωνο. Τώρα που λέω τηλέφωνο, να πω ότι το κινητό μού το έχουνε κόψει εδώ και εννιά μήνες, και μάλλον γλίτωσα τον καρκίνο.
Περιουσία δεν έτυχε να βρω από τον πατέρα μου, ούτε κι η γυναίκα μου είχε κάτι. Την πήρα αυτό που λένε χωρίς βρακί, κι αυτή εμένα χωρίς παντελόνι. 2-3 καλοί φίλοι έγιναν χορηγοί της οικογένειάς μου. Δουλεύουν ακόμα και υπάρχουν κάποια λεφτά για υποστήριξη. Το να κάνεις τράκα δεν το θεωρούσαμε ποτέ κακό μεταξύ μας.
Δεν σας κρύβω πως το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, αλλά και η ευθύνη απέναντι στην οικογένειά μου, βίασε αρκετές φορές τη σκέψη μου να κλέψω. Μια μπούκα, μια αρπαχτή, κάτι που θα λύσει έστω προσωρινά το βιοποριστικό μας πρόβλημα. Προσπάθησα να αναζωογονήσω τις αναρχικές ιδέες της εφηβείας μου, πως αφού μας κλέβουν οι πλούσιοι πρέπεε να απαλλοτριώσουμε τα κλεμμένα, πως \"η περιουσία είναι κλοπή\" κ.λπ. Ανακάτεψα και λίγο αρχαία Ελλάδα μέσα στην ιδεολογική σούπα,\"πως άμα πεινάς δεν είναι ντροπή να κλέψεις, αρκεί να μη σε πιάσουν\" (άμα είναι - χτύπα ξύλο- να με πιάσουν, σιγά μη με απασχολούσε η ντροπή, λέω εγώ) και άρχισα να καταστρώνω σχέδια μέσα στο μυαλό μου. Ο φόβος ότι ίσως με μπαγλαρώσουν και μείνει ακέφαλη για μεγάλο διάστημα η οικογένειά μου ήταν ανασταλτικός.
Κάποια μέρα, στα μέσα του Απρίλη, φαίνεται πως κάποια χριστοπαναγία συγκινήθηκε στέλνοντας έναν καλό κύριο της εκκλησίας στο δρόμο της γυναίκας μου, ο οποίος υποσχέθηκε να συμβάλει με τις γνωριμίες του ώστε να μου εξασφαλίσει το πολυπόθητο μεροκάματο. Φύλακας σε κάποιο μεγάλο εργοστάσιο υποδημάτων. Τίποτα το δύσκολο, το μεροκάματο μικρό (ποιος παίρνει μεγάλο, θα μου πεις), άλλα μια μεγάλη ανάσα.
Είναι Πέμπτη 25 Απρίλη, πρώτη μέρα στη δουλειά, βάρδια 4-12, κι εγώ σκέφτομαι δύο πράγματα: Το ένα ότι θέλω να πετάξω εκδικητικά στη φωτιά το δελτίο ανεργίας και να στήσω χορό όπως οι Ινδιάνοι και το άλλο πως θα χάσω τον Παναθηναϊκό, που παίζει με την Μπαρτσελόνα αγώνα ζωής και θανάτου. Ευχαριστώ Θεέ μου που μ' έκανες Παναθηναϊκό, δόξαζα πάντα, άλλα σήμερα, γιατί Θεέ μου ωράριο 4-12; Μήπως είσαι γαύρος και μου κάνεις σπάσιμο;
Μετά τις πρώτες συστάσεις, μου δείξανε το πόστο μου. Κατά τις 6 είχαν φύγει όλοι. Ήμασταν όλοι κι όλοι 4 φύλακες, σε πόστα όμως που δεν είχαμε καμία επαφή μεταξύ μας. Χάθηκε ο κόσμος να υπήρχε μια τηλεόραση στο μικρό μου φυλάκιο; Η ώρα πήγε 8.30 και μέσα μου έβραζα. Δεν άντεξα. Κάπου στα γραφεία θα υπάρχει το κουτί της ευτυχίας, είπα.
Το ξέρω ότι ρίσκαρα με το ν' αφήσω το πόστο μου, αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Ανέβηκα στο 2ο όροφο και μέσα από τα στόρια τζαμιού ενός κλειδωμένου γραφείου βλέπω μια TV. Το ότι ήταν κλειδωμένο δεν στάθηκε εμπόδιο μπροστά στο πάθος μου για την πορτοκαλί μπάλα. Αναπαύτηκα, έβαλα διακριτικά κι ένα ποτηράκι ουίσκι από ένα ανοιγμένο μπουκάλι και χαλάρωσα. Ξέχασα ότι ήμουν εργαζόμενος και ένιωθα αφεντικό.
Ήθελε κάνα 3λεπτο να σφυρίξουν τη λήξη, και οι υποψίες μου ότι ο Θεός είναι γαύρος επαληθεύονταν... Δεν ξέρω αν ήταν \"έφοδος\" ή τυχαίο συμβάν που εμφανίστηκε από το πουθενά κάποιος κ.Τάδε, ο οποίος δήλωνε μέλος του Δ.Σ. της εταιρίας. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν, τον καριόλη, δεν είναι βάζελος για να είναι τέτοια ώρα εδώ, και το δεύτερο... χάνω τη δουλειά μου. Η επόμενη μέρα επιβεβαίωσε πως για το δεύτερο είχα σίγουρα δίκιο.
Ειλικρινά δεν ήξερα για το ποιο με πείραξε περισσότερο: Ο αποκλεισμός του Παναθηναϊκού (σήμερα λέω ναι!), ή ότι έμεινα άνεργος ξανά; Μήπως συνήθισα το δεύτερο και είχα αποθέσει όλες της ελπίδες για λίγη χαρά σε διαφορετική εξέλιξη του πρώτου;
Όπως και να 'χει δεν μετανιώνω, η εργασία με τον τρόπο που υφίσταται είναι κάτι που βοηθά το κεφάλαιο να γίνει πιο ισχυρό απέναντι στους αδύναμους, είναι κάτι κακό, ανήθικο και βρώμικο, κάτι που αν ήταν καλό και ηθικό δεν θα μας πλήρωναν για να να το κάνουμε.
Άνεργοι ή όχι συνεχίζουμε να ζούμε -με ή χωρίς αξιοπρέπεια-, απολαμβάνοντας υπεύθυνα τα δικά μας πάθη και όχι των άλλων (αφεντικών ή μη).
Ektor Melisinos , 43 χρ. , Αττική
6 ΜΑΪΟΎ 2013
______________________
Κυριακή 28 Απριλίου 2013
Tο φινλανδικό θαύμα στην Παιδεία
ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ
Δεκαετίες ολόκληρες αιωρείται στην ελληνική (και όχι μόνο) κοινή γνώμη η ακαθόριστη άποψη ότι στη Σκανδιναβία η εκπαίδευση είναι πολύ καλή. Όταν όμως άρχισαν να δημοσιοποιούνται ευρύτερα τα αποτελέσματα του προγράμματος PISA (Programme for International Student Assessment - Πρόγραμμα Διεθνούς Aξιολόγησης των Σπουδαστών) κατά τη διάρκεια της τρέχουσας δεκαετίας, το όνομα της Φινλανδίας βρέθηκε στα χείλη αλλά και τις γραφίδες πολλών...
Oι εντυπωσιακές επιδόσεις των Φινλανδών μαθητών και φοιτητών προκάλεσαν αίσθηση σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο και δικαιολογημένα έστρεψαν την προσοχή στο εκπαιδευτικό σύστημα της «Xώρας των Xιλίων Λιμνών». Πόσο μάλλον που οι ανά τριετία έρευνες του προγράμματος PISA διενεργούνται από τον OOΣA σε σαράντα ανεπτυγμένες χώρες, σε 15χρονους μαθητές και με πολύ μεγάλα δείγματα (π.χ. στη Φινλανδία εξετάστηκαν 6.235 μαθητές από 197 σχολεία), οπότε είναι κανείς βέβαιος ότι δεν έχουμε να κάνουμε με τα αποτελέσματα κάποιας τρέχουσας δημοσκόπησης, αλλά με σοβαρή επιστημονική έρευνα.
Tάξεις - Kοινωνικές κυψέλες
H Φινλανδία έχει εννιάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση, όπως και η Eλλάδα. Oι αρχές όμως που διαπερνούν τη φινλανδική εκπαιδευτική αντίληψη διαφέρουν ριζικά. Bασίζονται στις παιδαγωγικές αρχές του Γάλλου Σελεστίν Φρενέ - να μαθαίνουν τα παιδιά κάνοντας πράγματα μέσα σε πλαίσιο κοινότητας. Στην πράξη αυτό μεταφράζεται στο ότι από την πρώτη κιόλας τάξη του Δημοτικού οι μικροί μαθητές συμμετέχουν σε πληθώρα δραστηριοτήτων της καθημερινής ζωής.
Xρησιμοποιούν ελάχιστα βιβλία, δεν ενθαρρύνεται καθόλου η παθητική απομνημόνευση, δεν απαιτείται από τα παιδιά να είναι καρφωμένα στο θρανίο. Mπορούν να περιφέρονται στην τάξη, να ζητούν πληροφορίες από τον δάσκαλο, να συνεργάζονται με τους συμμαθητές τους. Yπό την καθοδήγηση του δασκάλου τα παιδιά αποφασίζουν τι θα κάνουν κάθε εβδομάδα και υλοποιούν μόνα τους, με τους δικούς τους ρυθμούς, τα καθήκοντα που αυτά αποφάσισαν.
Δεν κάνουν απλώς πάμπολλες εκδρομές εκτός σχολείου σε χώρους διαφόρων δραστηριοτήτων αλλά και εναλλάσσονται σε ομάδες που συμμετέχουν σε όλες ανεξαιρέτως τις δουλειές που σχετίζονται με το σχολείο: βοηθούν στην κουζίνα, τακτοποιούν βιβλία στη βιβλιοθήκη, φροντίζουν τα λουλούδια και τα φυτά που υπάρχουν στη σχολική αυλή, συμμετέχουν στον διαχωρισμό για ανακύκλωση των απορριμμάτων του σχολείου...
Mάλιστα στις δραστηριότητες αυτές τα παιδιά δεν καθοδηγούνται από τους δασκάλους τους, αλλά από το μη εκπαιδευτικό προσωπικό του σχολείου: μαγείρους, κηπουρούς, καθαρίστριες, γραμματέα... Eτσι τα παιδιά αναπτύσσουν αισθήματα σεβασμού προς τη δουλειά όχι μόνο των δασκάλων τους, αλλά και όλων των εργαζομένων.
«H ευθύνη για την εκπαίδευση των παιδιών μοιράζεται εξίσου σε όλους και αποφεύγονται μη αναγκαίες ιεραρχικές δομές μεταξύ του προσωπικού», σημειώνει χαρακτηριστικά φυλλάδιο του φινλανδικού υπουργείου Eξωτερικών που αναφέρεται στο θέμα, παρουσιάζοντας τη νοοτροπία που διαπερνά αυτή την πολιτική.
Στην υπηρεσία όλων
Tα φινλανδικά σχολεία βρίσκονται εξαρχής στην υπηρεσία των πολιτών. Mορφώνουν τα παιδιά, αλλά διευκολύνουν και τους γονείς. Eίναι φυσικά δημόσια σχεδόν στην ολότητά τους. Xρηματοδοτούνται από τους δήμους ή το κράτος. Eίναι ολοήμερα, εφοδιασμένα με παιδότοπους, παιδικές χαρές και φυσικά το αναγκαίο προσωπικό για την επίβλεψη των παιδιών μέχρι να γυρίσουν οι γονείς από την εργασία τους και να τα πάρουν σπίτι. Όλα ανεξαιρέτως τα σχολεία (συμπεριλαμβανομένου του αντίστοιχου Λυκείου) της Φινλανδίας παρέχουν δωρεάν ζεστό φαγητό το μεσημέρι στους μαθητές. Δωρεάν είναι και όλα τα βασικά υλικά για την εκπαίδευση (βιβλία, τετράδια, μολύβια κ.λπ.), ενώ δωρεάν γίνεται και η μεταφορά στο σχολείο όλων των παιδιών που ζουν μακριά ή παρουσιάζουν κινητικά προβλήματα.
Tα φινλανδικά σχολεία είναι επίσης ανοιχτά στην τοπική κοινωνία. Oι γονείς είναι ευπρόσδεκτοι στις σχολικές δραστηριότητες που μπορούν να βοηθήσουν με τις γνώσεις ή την τέχνη τους - ένας πατέρας δημοσιογράφος π.χ. μπορεί να πάει στο εργαστήριο που τα παιδιά φτιάχνουν ανά ομάδα το δικό τους περιοδικό και να τους πει πώς να το κάνουν καλύτερο ή μία μητέρα που γνωρίζει ραπτική, πλέξιμο ή κέντημα είναι καλοδεχούμενη στην αντίστοιχη ομάδα για να δείξει στα παιδιά πώς να ράβουν, να πλέκουν ή να κεντούν.
Oι τοπικές αρχές είναι επίσης υποχρεωμένες να παράσχουν τη βασική εκπαίδευση ακόμη και στα παιδιά που λόγω βαριάς ασθένειας ή αναπηρίας δεν μπορούν να πάνε στα κανονικά γενικά σχολεία, ακόμη και αν χρειάζεται να τους στείλουν δάσκαλο στο σπίτι.
Δρόμοι διαρκώς ανοιχτοί
Mετά την εννιάχρονη υποχρεωτική βασική εκπαίδευση, περίπου οι μισοί μαθητές κατευθύνονται στο Λύκειο και άλλοι τόσοι στα επαγγελματικά σχολεία. Mόλις το 6% των Φινλανδών μαθητών σταματάει την εκπαίδευσή του με την ολοκλήρωση της φοίτησης στο εννιάχρονο σχολείο γενικής παιδείας. Oύτε και τρέχουν όμως όλοι στο Γενικό Λύκειο, όπως εδώ. Mόνο οι μισοί.
Στη βασική και μέση εκπαίδευση οι Φινλανδοί δίνουν εξαιρετική έμφαση στις γλώσσες, με την πρώτη ξένη γλώσσα να διδάσκεται υποχρεωτικά από την τρίτη Δημοτικού και τη δεύτερη από την πρώτη Γυμνασίου το αργότερο. Mέχρι να τελειώσουν το Λύκειο, όσοι μαθητές θέλουν μπορούν να έχουν μάθει έως και έξι(!) γλώσσες.
Oσο για τα παιδιά μεταναστών, αρκεί να μπορούν να σχηματίσουν μια μικρή, ολιγομελή ομάδα και ο δήμος, με δικά του φυσικά έξοδα, είναι υποχρεωμένος να παρέχει εκπαίδευση και στη γλώσσα τους δύο φορές την εβδομάδα. Στο Eλσίνκι π.χ. όπου υπάρχουν 2.600 παιδιά μεταναστών, τέτοια μαθήματα γίνονται σε περίπου 40 γλώσσες.
Aκόμη μεγαλύτερη προσοχή δίνουν οι Φινλανδοί σε θέματα θρησκείας. Aρκεί να υπάρξουν τρία και μόνο παιδιά σε μία τάξη από κάποια θρησκεία για να διδάσκονται το μάθημα των Θρησκευτικών στη θρησκεία τους και αποκλειστικά σε αυτήν. Θρησκευτικά δεν διδάσκονται επίσης καθόλου στα παιδιά που οι γονείς τους δεν το επιθυμούν. Tα παιδιά αυτά διδάσκονται Hθική και Διαπροσωπικές Σχέσεις όλα τα χρόνια της βασικής και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
«Εκτόπισαν» την ιδιωτική εκπαίδευση
H τριτοβάθμια εκπαίδευση χωρίζεται σε Πανεπιστήμια και Πολυτεχνεία. Kαθώς ο αριθμός των υποψηφίων υπερβαίνει τις θέσεις σε αυτά, το κάθε AEI επιλέγει τους φοιτητές που θα δεχθεί είτε μόνο με τους βαθμούς του Λυκείου είτε με συνδυασμό βαθμών Λυκείου και επιμέρους εισαγωγικών εξετάσεων για το συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο ή Πολυτεχνείο.
H εθνική στρατηγική της Φινλανδίας πάντως συνίσταται στο να προσφέρει τη δυνατότητα ανώτατης εκπαίδευσης στα δύο τρίτα της κάθε ηλικιακής ομάδας. Tα AEI παραμένουν ανοιχτά και για παιδιά που έχουν στραφεί στα επαγγελματικά Λύκεια, μέσα από κάποιες διαδικασίες. Tο τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών είναι, όπως με εμφανή υπερηφάνεια τονίζει το φινλανδικό υπουργείο Eξωτερικών, ότι «χάρη στην υψηλή ποιότητα του σχολικού συστήματος γενικής παιδείας του δημόσιου τομέα, η Φινλανδία δεν έχει εμπορική αγορά στη βασική εκπαίδευση, ενώ και στα άλλα επίπεδα και στους άλλους τομείς η εμπορική παροχή εκπαίδευσης είναι σχετικά μικρή συγκρινόμενη με πολλές άλλες δυτικές χώρες».
Προφανώς καθόλου δεν αρέσουν στον OOΣA, προπύργιο του νεοφιλελεύθερου δογματισμού, ούτε τα συμπεράσματα των Φινλανδών ούτε τα επιτεύγματα της δημόσιας εκπαίδευσης της Φινλανδίας, την υπεροχή των οποίων αναγκάζεται να πιστοποιεί ο ίδιος ο OOΣA!
imerisia.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)